Nie żebym wybierała się na jakieś zajęcia. Poniedziałki mam wolne...
Są one niestety zwiastunem kolejnych niezbyt przyjemnych dni, kiedy to siedzę od godziny ósmej rano, aż po ósmą wieczorem na uczelni i w duchu przeklinam fakt, że wybrałam się na studia.
Jutro powita mnie warszawski swit - i to wcale nie przesada - po czym jak to się czasem w Warszawie przytrafia, bedę uciekać z płonacego tramwaju, wrzeszczeć na jakiegoś pijaka, który zechce ode mnie drobne, słuchać potęieńczych wrzasków hamującego metra, albo marznąć na przystanku.
Dziś zagryzam jogurt nieprzyjemnie czerstwą bułą i pragnę tylko, by nikt mnie nie ściągnął z łóżka prędzej nisz koło piętnastej.
Niestety nie ma tak dobrze i zaraz czeka mnie sprzątanie i kilka wizyt lekarski. Jakby tego było mało zalałam laptopa herbatą i połowa klawiatury ostentacyjnie się zacina.
Cóż, co mają powiedzieć ci, którzy od szóstej są w pracy?! Biedactwa... Współczuję im, że musieli w ten ziąb wystawić tyłki poza swoje cieplutkie mieszkanka.

A tymczasem idę wmusić w siebie resztę czerstwej bułki i kończę tę poniedziałkową filozoficzną rozprawę.